«Uzdrawiajcie chorych!» (Mt 10,8). Kościół otrzymał to zadanie od Pana i stara się je realizować poprzez opiekę medyczną i pomocową, jaką zapewnia chorym. Również poprzez modlitwę wstawienniczą, którą im towarzyszy w chwili potrzeby.
Kiedy ktoś poważnie zachoruje lub osiąga podeszły wiek, wiele rodzin zastanawia się, czy nadszedł czas, aby poprosić o sakrament namaszczenia chorych. Nadal jednak panuje przekonanie, że sakrament ten udziela się wyłącznie osobom znajdującym się u progu śmierci. Rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej: Namaszczenie Chorych jest sakramentem pocieszenia, siły i nadziei, który Kościół oferuje osobom zmagającym się z poważną chorobą lub słabością związaną z podeszłym wiekiem.
Miłosierdzie Jezusa Chrystusa wobec chorych oraz liczne uzdrowienia osób cierpiących wszelkiego rodzaju są cudownym znakiem Jego współczucie wobec wszystkich, którzy cierpią zarówno fizycznie, jak i duchowo.
Poprzez swoją Mękę i śmierć na krzyżu Jezus nadał cierpieniu nowe znaczenie. Od tego czasu ta rzeczywistość ukształtowuje nas na Jego podobieństwo i jednoczy z Jego misją odkupieńczą. Dla chrześcijan choroba i śmierć mogą i powinny być środkami do uświęcenia się i odkupienia wraz z Chrystusem. Aby pomóc nam w tej misji, istnieje sakrament namaszczenia chorych.
Obecność Chrystusa w czasie choroby stanowi ogromne pocieszenie. Biorąc nas za rękę, przypomina nam, że należymy do Niego i że nic nie może nas od Niego oddzielić.
Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie wyraża tajemnicę, którą celebruje się w tym sakramencie: Jezus Chrystus zbliża się do cierpiącego i pociesza go olejkiem pocieszenia oraz winem nadziei. Następnie zabiera go do gospody, która symbolizuje Kościół, któremu Chrystus powierza tego człowieka. Chrystus nauczył swoich uczniów, by podzielali Jego szczególną troskę o chorych i potrzebujących, i powierzył im zadanie opieki nad nimi w Jego imieniu poprzez sakrament namaszczenia chorych.
Namaszczenie chorych jest sakramentem ustanowionym przez Jezusa Chrystusa, o czym wspomina Ewangelia św. Marka. Został on zalecony wiernym i ogłoszony przez apostoła Jakuba: «Czy któryś z Państwa jest chory? Proszę wezwać kapłanów Kościoła, niech się za niego modlą i namaścią go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary uzdrowi chorego, a Pan go podniesie; a jeśli popełnił grzechy, zostaną mu one odpuszczone» (Jk 5,14-15).
Kościół wierzy i wyznaje, że wśród siedmiu sakramentów istnieje sakrament przeznaczony w szczególności do pocieszania osób dotkniętych chorobą – Namaszczenie chorych. Sakrament ten pomaga przeżywać te bolesne realia ludzkiego życia w duchu chrześcijańskim: «W sakramencie namaszczenia chorych, jak obecnie nazywa się ostatnie namaszczenie, jesteśmy świadkami pełnego miłości przygotowania do podróży, która zakończy się w domu Ojca», (Święty Josemaría Escrivá, To Chrystus przechodzi obok, 80).
Na przestrzeni wieków sakrament namaszczenia chorych udzielano osobom znajdującym się u progu śmierci, stąd też nazywano go namaszczeniem ostatnim. Również w liturgii nigdy nie zaprzestano modlitwy za chorych.
Dzisiaj wiemy, że sakrament ten jest sakramentem uzdrowienia. Jest to dar Boży, który pomaga uzdrowić ciało i ducha osoby, która go przyjmuje. Poprzez ten sakrament prosimy Pana o zdrowie ciała, duszy i ducha chrześcijanina, który zmaga się z poważną chorobą lub jest w podeszłym wieku.
«Pierwszą łaską tego sakramentu jest łaska pocieszenia, pokoju i otuchy, pozwalająca pokonać trudności związane z ciężką chorobą lub słabością wynikającą z podeszłego wieku. Łaska ta jest darem Ducha Świętego, który odnawia zaufanie i wiarę w Boga oraz umacnia przed pokusami złego, zwłaszcza przed pokusą zniechęcenia i niepokoju w obliczu śmierci […] Ta pomoc Pana, udzielana dzięki mocy Jego Ducha, ma na celu doprowadzenie chorego do uzdrowienia duszy, ale także ciała, jeśli taka jest wola Boża. Ponadto: "jeśli popełnił grzechy, zostaną mu one odpuszczone"» (KKK, 1520).
Nie należy sądzić, że sakrament ten jest przeznaczony wyłącznie dla osób znajdujących się w niebezpieczeństwie śmierci, lecz mogą go również przyjąć osoby przytomne, które uznają to za konieczne.
Dlatego każdy chrześcijanin, który cierpi na poważną chorobę, będzie poddany delikatnej operacji lub jest w podeszłym wieku, może poprosić o udzielenie mu sakramentu namaszczenia chorych. W trakcie tej samej choroby, w przypadku pogorszenia się choroby, sakrament może być powtórzony.
Nie ma ograniczeń co do liczby przypadków, w których można z niego skorzystać i nie należy czekać do ostatniej chwili.
Kościół ustanawia, że jeśli chory jest nieprzytomny, można udzielić sakramentu spowiedzi. Następnie należy udzielić sakramentu namaszczenia chorych. Jeśli ciężko chory umiera bez przyjęcia tego sakramentu, Kościół zaleca udzielenie go w pierwszych godzinach po śmierci.
«Tylko ci, którzy kapłani (biskupi i księża) są sługami Namaszczenia chorych. Obowiązkiem duszpasterzy jest pouczanie wiernych o dobrodziejstwach tego sakramentu. Wierni powinni zachęcać chorych do wezwania kapłana w celu przyjęcia tego sakramentu. A chorzy niech przygotowują się do jego przyjęcia w odpowiednim nastawieniu, z pomocą swojego duszpasterza oraz całej wspólnoty kościelnej, którą zachęca się do szczególnego towarzyszenia chorym poprzez modlitwę i braterską troskę» (Katechizm, 1516).
Wszyscy musimy mieć świadomość, że dzisiaj ciężko chorzy ludzie umierają w samotności, mimo że przebywają w nowoczesnych szpitalach. Dlatego tak ważna jest chrześcijańska praca tych, którzy mają dostęp do tej rzeczywistości. Aby chorym w szpitalach nie brakowało środków do pocieszenia i ukojenia cierpiącego ciała i duszy, a wśród tych środków, oprócz sakramentu pojednania i Viaticum, jest sakrament namaszczenia chorych.
Tak więc, podobnie jak sakramenty chrztu, bierzmowania i Eucharystii stanowią całość zwaną «sakramentami wtajemniczenia chrześcijańskiego», można powiedzieć, że spowiedź, namaszczenie chorych oraz Eucharystia jako wiatyk stanowią, gdy życie chrześcijańskie dobiega końca, sakramenty, które zamykają ziemską pielgrzymkę.
"Pomaga nam to poszerzyć nasze spojrzenie na chorobę i wiedzieć, że nie jesteśmy sami, że ksiądz i wspólnota chrześcijańska wspierają chorych i cierpiących", Papież Franciszek.
Tematem „Namaszczenia chorych” jest każda osoba ochrzczona, który osiągnął wiek rozumu i znajduje się w stanie zagrożenia życia z powodu poważnej choroby lub starości, której towarzyszy zaawansowana słabość senilna. Zmarłym nie można udzielać namaszczenia chorych.
Aby czerpać owoce tego sakramentu, wymagane jest, aby osoba ta uprzednio pojednała się z Bogiem i Kościołem, przynajmniej poprzez pragnienie, nierozerwalnie związane ze skruchą za własne grzechy oraz zamiarem wyznania ich, o ile to możliwe, w sakramencie pokuty. Dlatego Kościół przewiduje, aby przed namaszczeniem udzielono choremu sakramentu pokuty i pojednania.
Osoba ta musi mieć zamiar, przynajmniej zwyczajowy i dorozumiany, przyjęcia tego sakramentu. Innymi słowy: chory musi wykazywać niezmienną wolę, by umrzeć tak, jak umierają chrześcijanie, oraz dzięki nadprzyrodzonej pomocy, która jest im przeznaczona.
Chociaż sakrament namaszczenia chorych można udzielić osobie, która utraciła już przytomność, należy zadbać o to, by otrzymała go przy pełnej świadomości, tak aby chory mógł lepiej przygotować się do przyjęcia łaski tego sakramentu. Nie należy jej udzielać osobom, które uparcie trwają w jawnym grzechu śmiertelnym bez skruchy (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1007).
Jeżeli chory, który otrzymał namaszczenie chorych, powróci do zdrowia, może – w przypadku ponownego wystąpienia poważnej choroby – ponownie przyjąć ten sakrament; ponadto w trakcie trwania tej samej choroby sakrament ten można powtórzyć, jeśli stan zdrowia ulegnie pogorszeniu (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1004 § 2).
Na koniec należy pamiętać o następującym zaleceniu Kościoła: «W razie wątpliwości, czy chory odzyskał zdolność rozumowania, cierpi na poważną chorobę, czy też już zmarł, należy udzielić mu tego sakramentu» (KKK, kan. 1005).
Jak wszystkie sakramenty, namaszczenie chorych jest celebrowane liturgicznie i wspólnotowo i odbywa się w rodzinie, w szpitalu lub w kościele, dla pojedynczego chorego lub dla grupy chorych.
Najwłaściwsze jest to, że jest ona odprawiana w ramach Eucharystii, pamiątki Paschy Pana. Jeśli pozwalają na to okoliczności, udzielenie sakramentu święceń może być poprzedzone sakramentem pojednania, a następnie sakramentem komunii.
Jeśli chodzi o sakrament Eucharystii, powinien on zawsze stanowić ostatni sakrament ziemskiej pielgrzymki, «wiatyki» na «przejście» do życia wiecznego. Jest on ziarnem życia wiecznego i mocą zmartwychwstania, zgodnie ze słowami Pana. «Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym» (J 6,54). Eucharystia jest tutaj sakramentem przejścia ze śmierci do życia, z tego świata do Ojca.
Liturgia Słowa, poprzedzona aktem pokuty, otwiera uroczystość. Słowa Chrystusa i świadectwo Apostołów wzbudzają wiarę chorego i wspólnoty, aby prosić Pana o moc Ducha Świętego.
The ksiądz To właśnie on namaści chorego olejem poświęconym przez biskupa w Wielki Czwartek. Namaści czoło i dłonie chorego, wypowiadając przy tym odpowiednie słowa. «Przez to Święte Namaszczenie i dzięki Swojemu łaskawemu miłosierdziu niech Pan pomoże Panu łaską Ducha Świętego, aby, uwolniwszy Pana od grzechów, obdarzył Pana zbawieniem i pocieszył Pana w chorobie» (Sacram Unctionem Infirmorum).
Główną łaską tego sakramentu jest łaska pocieszenia, pokoju i otuchy, pozwalająca pokonać trudności związane z ciężką chorobą lub słabością wynikającą z podeszłego wieku. Łaska ta jest darem Ducha Świętego, który odnawia zaufanie i wiarę w Boga oraz umacnia przed pokusami złego, a zwłaszcza przed pokusą zniechęcenia i niepokoju w obliczu śmierci.
Ta pomoc Pana, udzielana dzięki mocy Jego Ducha, ma na celu doprowadzenie chorego do uzdrowienia duszy, ale także ciała, jeśli taka jest wola Boża. Ponadto: «jeśli popełnił grzechy, zostaną mu one przebaczone» (Jk 5,15).
Dzięki łasce tego sakramentu, chory otrzymuje siłę i dar głębszego zjednoczenia się z Męką Chrystusa. Cierpienie, będące następstwem grzechu pierworodnego, nabiera nowego sensu i staje się udziałem w dziele Jezusa.
Podsumowując: zjednoczenie chorego z Męką Chrystusa, dla jego dobra oraz dobra całego Kościoła. Pocieszenie, pokój i otuchę, aby z chrześcijańską godnością znosić cierpienia związane z chorobą lub starością. Odpuszczenie grzechów, jeśli chory nie miał możliwości uzyskać go poprzez sakrament pokuty. Przywrócenie zdrowia fizycznego, o ile służy to zdrowiu duchowemu. Oraz przygotowanie do przejścia do życia wiecznego.
Bibliografia
Spis treści
carf@fundacioncarf.orgTelefon stacjonarny: +34 914 029 082Telefon komórkowy: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.
