Historia Mariano, młodego mężczyzny z Angoli, naznaczona jest procesem odkrywania i rozeznawania.
Jego życie duchowe było zakryte. Jego rodzice, pochodzący z chrześcijańskiej rodziny, zapisali go jako dziecko na lekcje katechizmu, a on sam uczęszczał również do katolickiej szkoły, choć w tym wieku nie wykazywał większego zainteresowania sprawami kościelnymi.
W 2009 roku spotkał się z papieżem Benedyktem XVI podczas jego wizyty w Angoli i na szczęście Mariano osobiście otrzymał jego błogosławieństwo.
«Miałem wtedy 8 lat. Kiedy wróciłem do domu, powiedziałem rodzicom, że chciałbym być jak papież, co jest typowe dla dzieci, ale w końcu tak się stało.
Kluczowym momentem, który przywrócił go do życia kościelnego poprzez służbę jako akolita, były przygotowania do jego pierwszej komunii.
Po pewnym czasie przyszedł czas na przyjęcie sakramentu Eucharystii. Proboszcz zaznaczył, że tylko ci, którzy należą do grupy młodzieżowej, mogą ją przyjąć, aby bardziej zintegrować ich z Kościołem. Mariano nie należał do żadnej z nich.
«Myślałem o zostaniu harcerzem, ale proboszcz zadzwonił do mnie i powiedział, że powinienem zostać akolitą. Tam wszystko zaczęło się od nowa: bliski kontakt z księżmi i biskupami obudził we mnie coś, czego nie rozumiałem, ale co mnie fascynowało. Wtedy przypomniałem sobie moje dziecięce pragnienie, by być jak papież, choć nie wiedziałem, że papież też jest księdzem. ksiądz i biskupem. Kiedy odkryłem te rzeczy, poczułem mocniej, że Pan mnie wzywa.
Minęło kilka lat i zauważył, że niektórzy akolici z parafii, po okresie formacji akademickiej i towarzyszenia przez księży i zespoły powołaniowe, udawali się do miejsca zwanego «seminarium». Mariano nie wiedział, co to jest, ale zaczął się zastanawiać i poczuł, że być może jest to miejsce dla niego.
Kiedy ukończył podstawową edukację, stał się bardziej zaangażowany w życie kościoła. Uczestniczył w grupach, pomagał w zakrystii w razie potrzeby i został formatorem innych akolitów.
«Stopniowo zbliżyłem się do księdza proboszcza. Często towarzyszyłem mu w różnych wspólnotach, aby pomóc w odprawianiu mszy oraz w zakupie materiałów i szat liturgicznych do zakrystii. Przy tych okazjach rozmawiał ze mną i wyjaśniał, czym jest seminarium i na czym polega kapłaństwo.
Zaczął identyfikować się z tym powołaniem. Spędzał więcej czasu i czuł się lepiej w kościele, pomagając niż w domu lub w sąsiedztwie, gdzie prawie nie było katolików, a czas był prawie zawsze ograniczony do piłki nożnej lub innych nieciekawych zajęć.
Punkt zwrotny nastąpił, gdy zdał sobie sprawę z braku księży. Odkrył, że istniały wspólnoty, które odprawiały mszę tylko raz w miesiącu, a nawet co dwa miesiące, z powodu braku księży. Wtedy zdał sobie sprawę, że musi służąc Kościołowi w posłudze kapłańskiej, aby nieść Chrystusa tym, którzy również potrzebowali tej obecności.
W zeszłym roku jego proboszcz rozmawiał z jego rodzicami, aby sprawdzić, czy zgadzają się na jego wstąpienie do seminarium. Byli temu przeciwni. Bez wiedzy Mariano, jego ojciec chciał sprawdzić, czy to naprawdę jest jego powołanie i zasugerował, aby ubiegał się o stypendia na inne studia. Mariano odrzucił je bez wahania, potwierdzając tym samym swoją decyzję o wstąpieniu do seminarium. Porozmawiał ze swoim proboszczem, przystąpił do egzaminów wstępnych i został przyjęty.
«Ukończyłem trzy lata szkoły średniej, a następnie poszedłem na studia filozoficzne, które ukończyłem w ciągu kolejnych trzech lat. Kiedy skończyłem, mój kierownik duchowy powiedział mi: “Teraz zaczyna się etap konfiguracji. Jeśli czujesz, że Pan cię wzywa, idź dalej; jeśli nie, lepiej się zatrzymać i wybrać inną ścieżkę”. Po czasie refleksji i modlitwy potwierdziłem, że tego właśnie Pan ode mnie oczekuje i rozpocząłem studia teologiczne.
Na pierwszym roku teologii, w drugim semestrze i w połowie egzaminów, jego proboszcz - który właśnie wrócił z Rzymu po studiach z komunikacji społecznej na Uniwersytecie Rzymskim - był w trakcie egzaminów. Papieski Uniwersytet Świętego Krzyża dzięki dotacji z Fundacja CARF- Emilio Sumbelelo, nasz biskup, poprosił go o dokumentację.
Minęło kilka dni. Proboszcz zadzwonił do jego rodziców, aby poinformować ich, że jest stypendium na studia w Rzymie i że diecezja pomyślała o wysłaniu Mariano. Zgodzili się, ale nic mu nie powiedzieli. Wierzył, że to tylko aktualizacja, ponieważ ukończył pierwszy rok teologii.
Kontynuował normalnie swoją pracę duszpasterską w diecezji. Jakiś czas później biskup zadzwonił do niego i poinformował go, że musi udać się do Rzymu, aby ukończyć szkolenie w PUSC, dzięki dotacji z Fundacji CARF.
«Kiedy otrzymałem tę wiadomość, byłem zakłopotany, ale także bardzo szczęśliwy. Przyjąłem ją, przekonany, że jest to Boża opatrzność w moim życiu i w mojej formacji, aby w przyszłości lepiej służyć mojej diecezji i Kościołowi powszechnemu oraz aby pełniej skonfigurować się jako kapłan według Serca Jezusa. formacja kapłańska poza granicami swojego kraju. Obecnie mieszka w szkoła międzynarodowa Sedes Sapientiae.
W imieniu swojego biskupa, Don Emilio Sumbelelo, swojej diecezji i własnym, wyraża głęboką wdzięczność za Państwa hojność.
«Zawsze może Pan liczyć na nasze modlitwy za Pana, za Pana rodziny i za Pana projekty. To wsparcie jest nie tylko dla mnie, ale dla Kościoła, któremu pragnę służyć z oddaniem i poświęceniem, dzięki formacji, którą otrzymałem dzięki Państwa pomocy. Niech Bóg błogosławi Państwu dzisiaj i zawsze. Bardzo Państwu dziękuję.
Gerarado FerraraAbsolwentka historii i nauk politycznych, specjalizująca się w tematyce bliskowschodniej.
Odpowiedzialny za studentów na Uniwersytecie Świętego Krzyża w Rzymie.
Spis treści
carf@fundacioncarf.orgTelefon stacjonarny: +34 914 029 082Telefon komórkowy: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.
