Z okazji 60. rocznicy dekretów Rady Optatam totius y Presbyterium ordinis, Papież publikuje list apostolski z 28 października i 7 grudnia 1965 roku. Lojalność, która generuje przyszłość, refleksja nad wiernością w służbie, braterstwem, synodalnością, misją i przyszłością.
Chociaż list ten może wydawać się skierowany tylko do kapłanów, wszyscy wierni chrześcijanie mają duszę kapłańską. Podsumowujemy główne punkty listu apostolskiego.
Wierność: Do tego właśnie powołani są kapłani; wytrwać w misji apostolskiej to pytać siebie o przyszłość posługi i pomagać innym dostrzec radość płynącą z posługi kapłańskiej. powołanie kapłańskie.
Są to dwa teksty zrodzone z jednego natchnienia Kościoła, świadomego, że upragniona odnowa Kościoła zależy w dużej mierze od posługi kapłanów, zawsze ożywianych duchem Chrystusa.
Tym listem apostolskim papież Leon XIV zachęca nas do «wspólnego przemyślenia tożsamości i funkcji posługi święceń w świetle tego, czego Pan żąda dziś od Kościoła».
Papież ostrzega, że: «szczególnie w czasach próby i pokusy, umacnia się, gdy nie zapominamy o tym głosie, gdy jesteśmy w stanie wspominając z pasją dźwięk głosu Pana który nas kocha, wybiera i powołuje, Powierzamy się również niezbędnemu towarzyszeniu tych, którzy są ekspertami w życiu Ducha.
Papież zaprasza że księża będą nadal szkoleni i że ta formacja nie kończy się w momencie ukończenia seminarium. Formacja ciągła, permanentna, tak aby stanowiła stały dynamizm odnowy ludzkiej, duchowej, intelektualnej i duszpasterskiej. Fundacja CARF jest oddana ciałem i duszą tej pracy.
Zastanawiając się nad wiernością i braterstwem, Papież cytuje dekret Presbyterorum ordinisKapłani Nowego Testamentu, chociaż z racji sakramentu święceń pełnią posługę ojca i nauczyciela, która jest najważniejsza i niezbędna w ludzie i dla ludu Bożego, są jednak, wraz ze wszystkimi wiernymi chrześcijanami, uczniami Pana, uczynionymi uczestnikami Jego Królestwa dzięki łasce Boga, który powołuje.
Ze wszystkimi odrodzonymi przy chrzcielnicy kapłani są braćmi wśród braci, ponieważ są członkami jednego Ciała Chrystusa, którego budowanie jest wymagane od wszystkich».
«Kapłańskie braterstwo - mówi Papież - nie jest więc zadaniem do wykonania, ale darem nieodłącznie związanym z łaską święceń. Musimy uznać, że ten dar nas poprzedza: nie jest budowany jedynie przez dobrą wolę i wspólny wysiłek, ale jest darem łaski, który czyni nas uczestnikami posługi biskupa i urzeczywistnia się w komunii z nim i z naszymi braćmi».
Następnie, mówiąc o tożsamości kapłanów, podkreśla punkty zawarte w dekrecie Presbyterorum ordinis na związek z kapłaństwem i misją Jezusa Chrystusa (por. n. 2) i dalej wskazuje na trzy podstawowe współrzędne: relacja z biskupem, komunia sakramentalna i braterstwo z innymi kapłanami oraz relacja z wiernymi świeckimi.
W ten sposób zaprasza nas również do życia w wierności wraz z wykonywaniem synodalności. «Impuls procesu synodalnego jest silnym zaproszeniem Ducha Świętego do podjęcia zdecydowanych kroków w tym kierunku.
«W Kościele coraz bardziej synodalnym i misyjnym posługa kapłańska nie traci nic ze swojej wagi i znaczenia, a wręcz przeciwnie, będzie mogła bardziej skupić się na swoich specyficznych zadaniach» - mówi papież.
Wierność i misja
«Tożsamość kapłanów konstytuuje się wokół ich bycia dla i jest nierozerwalnie związana z ich misją», mówi papież, zastanawiając się nad wiernością i misją. Jako «powołanie kapłańskie rozwija się pośród radości i trudów pokornej służby braciom, której świat często nie jest świadomy, ale której jest głęboko spragniony: znalezienie wierzących i wiarygodnych świadków wiernej i miłosiernej Miłości Boga stanowi podstawowy środek ewangelizacji».
Ostrzega przed dwiema pokusami przeciwko wierności misji w szybkim, hiper-połączonym świecie. Pierwszą z nich jest «popadnięcie w mentalność wydajności zgodnie z którym wartość danej osoby jest mierzona wydajnością, tj. liczbą zrealizowanych działań i projektów». Po drugie, «rodzaj quietism: przestraszony kontekstem, Stajemy się zaabsorbowani sobą, odrzucając wyzwanie ewangelizacji i przyjmując leniwe, defetystyczne podejście.
Patrząc w przyszłość, papież Leon XIV ma nadzieję, że «obchody rocznicy dwóch dekretów soborowych i droga, którą mamy przebyć, aby je wprowadzić w życie i uaktualnić, zaowocują odnowiona Pięćdziesiątnica powołaniowa w Kościele, przez wzbudzanie świętych, licznych i wytrwałych powołań do kapłaństwa służebnego, aby nigdy nie zabrakło robotników na żniwo Pańskie».
Papież zakończył dziękując Panu, który jest zawsze blisko i idzie ze swoim ludem przez kapłana, «i dziękuję wam wszystkim, pasterzom i wiernym świeckim, którzy otwieracie swoje umysły i serca na prorocze przesłanie dekretów soborowych...". Presbyterorum ordinis y Optatam totius i są gotowi, aby wspólnie odżywiać się i pobudzać do drogi Kościoła».
Agustín Velázquez Soriano.
Spis treści
carf@fundacioncarf.orgTelefon stacjonarny: +34 914 029 082Telefon komórkowy: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.
