Spadki i zapisy często kojarzą się z majątkiem, dobrami lub pieniędzmi przekazywanymi przez rodziców dzieciom lub innym bliskim. Ale dziedzictwo solidarności może wykraczać daleko poza to, co materialnejest pozostawienie śladu wiary, który przetrwa w czasie, świadectwa, które będzie przynosić owoce w Kościele po naszym odejściu.
Historia Kościoła jest pełna przykładów na to, jak dziedzictwo, małe i duże, podtrzymywało jego misję i umożliwiało Ewangelii dotarcie do milionów ludzi.
Związek między kulturą, sztuką, działalnością charytatywną i Kościołem katolickim jest prawdopodobnie najdłuższą i najbardziej owocną umową patronacką ludzkości. Przez wieki Kościół był duchowym przewodnikiem i głównym "twórczym reżyserem" Zachodu.
W różnych okresach historii biskupi, opaci i założyciele zakonni, którzy żyli świętością Część swojego majątku kościelnego lub dochodów przeznaczali na zakładanie seminariów, hospicjów lub domów formacyjnych. Nie byli oni kupcami ani przelotnymi klientami, lecz pastorami i zakonnikami, którzy swoim surowym życiem świadczyli, że wszystko mają “pożyczone” od Boga, a ich misją jest troska o dusze.
Niektóre wspólnoty monastyczne, podążając za swoją duchowością, zakładały, że ich nadwyżki ziemi lub czynszów powinny być wykorzystywane na ich utrzymanie, ale także na szerszą misję: szkolenie kapłanów, wspieranie misji lub pomoc w biednych obszarach. W ten sposób klasztory stały się ośrodkami gospodarczymi, które redystrybuowały dobra na cele kościelne.
Znajdujemy również dziedzictwo wiernych świeckich: ważne rodziny królewskie, a nawet postacie historyczne, takie jak królowie katoliccy, kupcy, rodziny o widocznym życiu chrześcijańskim, które pod koniec swojego życia, ofiarowali część swoich majątków Kościołowi, aby wesprzeć szkoły, sierocińce lub kształcenie kapłanów.
Ta fizyczna spuścizna, czasami przekładana na katedry, klasztory lub uniwersytety, jest widocznym wyrazem przekonania, że wiara zasługuje na to, by być przekazywana i strzeżona dla przyszłych pokoleń.
Istnieją również dyskretne spuścizny, które, choć niewidoczne, zmieniły bieg Kościoła.
W wielu wioskach kaplice i parafie zostały zbudowane dzięki zbiórkom od prostych rodzin, rolników i rzemieślników, którzy ofiarowali to, co mieli. Ich nazwiska nie pojawiają się w podręcznikach historii, ale bez nich wiara nie zakorzeniłaby się w tak wielu społecznościach.
Inne dziedzictwo jest jeszcze głębsze: dziedzictwo wiary przekazywane w rodzinie. Proszę się zastanowić święta Monika, Augustyna, który dzięki nieustannemu płaczowi i modlitwie pozostawił Kościołowi nie kogo innego jak św. Albo w rodzicach św. Teresy od Dzieciątka Jezus, których duchowym dziedzictwem była atmosfera wiary i miłości, która sprawiła, że świętość rozkwitła w ich córce. Spuścizny chrześcijanina nie mierzy się liczbami, ale wpływem, jaki wywiera na dusze.
Wielkie i małe dziedzictwo historii przypomina nam, że chrześcijańska hojność nigdy nie jest stracona, ale zawsze przekształcana w życie Kościoła.. Tę samą rzeczywistość widzimy dziś w tych, którzy anonimowo i dyskretnie decydują się pozostawić spuściznę, która przyczynia się do przyszłości kościoła.
Jako hołd i wyraz naszej wdzięczności, Fundacja CARF stworzyła nagrodę Strona Z niebaPomnik, w którym wspominamy zmarłych dobroczyńców, którzy każdego roku umożliwiali kształcenie tysięcy księży diecezjalnych i zakonnych oraz seminarzystów.
Za ich dusze codziennie odprawiana jest Msza św. w kościele św. Sanktuarium Torreciudad, i co miesiąc odmawiane są za nich modlitwy w kolegiach kapłańskich w Pampelunie i Rzymie. Księża, którzy otrzymali pomoc od Fundacji CARF, noszą w swoich codziennych modlitwach pamięć o tych dobroczyńcach, którzy teraz nadal pomagają z nieba.
Ten gest umacnia intymną relację duchową: ci, którzy zapisali w testamencie swoją hojność, nie tylko podtrzymują Kościół z ziemi, ale teraz wstawiają się i towarzyszą w wieczności. Jest to piękny i jasny wyraz tego, że chrześcijańskie dziedzictwo solidarności nie kończy się wraz ze śmiercią, ale trwa w komunii świętych.
Dla chrześcijanina pozostawienie dziedzictwa solidarności oznacza znacznie więcej niż dystrybucję dóbr. Jest to duchowa decyzja, sposób na przedłużenie miłości poza własne życie.
Ewangelia przypomina nam: «gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje» (Mt 6:21). Każdy, kto zdecyduje się włączyć Fundację CARF do swojego testamentu solidarności, przekształca swój majątek w ziarno wiary, umożliwiające innym spotkanie z Bogiem za pośrednictwem kapłanów dobrze wyszkolony.
Dziś ta sama logika jest wciąż aktualna: dziedzictwo jest pomostem między ziemskim życiem a wiecznymi owocami, które inni otrzymają dzięki naszej hojności.
Obecnie, za pośrednictwem Fundacji CARF, Państwa darowizna staje się bezpośrednim wsparciem dla seminarzystów i księży diecezjalnych na całym świecie.. Młodzi ludzie, którzy chcą oddać się Bogu i służyć Kościołowi powszechnemu, ale potrzebują pomocy w formacji.
Tak jak w przeszłości dziedzictwo budowało świątynie, uniwersytety, szpitale, klasztory i misje, tak dziś Państwa dziedzictwo może budować żywe świątynie: kapłanów przygotowanych do głoszenia Ewangelii i towarzyszenia tysiącom ludzi. Chrześcijanin nie zabiera niczego do nieba, ale może pozostawić wiele na ziemi.. Podobnie jak królowie, święci i anonimowe rodziny, dziś mają Państwo okazję zdecydować, że to, co Bóg powierzył Państwu w życiu, będzie nadal przekształcane w nadzieję, wiarę i służbę.
Pańska spuścizna może być najcenniejszym dziedzictwem: tym, które podtrzymuje Kościół i towarzyszy tysiącom ludzi w drodze do Boga.
Spis treści
Dziedziczenie jest sukcesją w wszystko majątek, prawa i obowiązki zmarłego. Natomiast spadek to konkretna darowizna określonego składnika majątku (samochodu, domu, biżuterii).
Zanim pojawili się wielcy kolekcjonerzy sztuki, to przywódcy polityczni konsolidowali kościelne zasoby.
- Konstantyn Wielki (IV wiek): Pierwotny patron. Po zalegalizowaniu chrześcijaństwa sfinansował budowę pierwszych wielkich bazylik, takich jak Stara Bazylika Świętego Piotra w Rzymie i Grobu Pańskiego w Jerozolimie.
- Karol Wielki (IX wiek): Był siłą napędową "renesansu karolińskiego". Jego wsparcie było kluczowe dla zachowania iluminowanych manuskryptów i reformy architektury kościelnej w Europie.
W XV i XVI wieku mecenat stał się kwestią statusu, wiary i, spójrzmy prawdzie w oczy, odrobiny rodzinnego ego wspieranego przez wielkie rodziny, które wspierały artystów i zapisywały oraz przekazywały Kościołowi wiele bogactw.
- MedyceuszeSpłodzili czterech papieży (m.in. Leona X i Klemensa VII) i sfinansowali przepych Florencji i Watykanu. Promowali Michała Anioła i Rafaela.
- Papież Juliusz IIznany jako Wojujący Papież, był tym, który nakazał zburzenie starej Bazyliki Świętego Piotra, aby zbudować obecną. Wspierał Michała Anioła (Kaplica Sykstyńska) i Bramantego.
- BorgheseKardynał Scipione Borghese był wielkim mecenasem wczesnego baroku. Promował kariery Berniniego i Caravaggia.
- Filip II z Hiszpanii: wielki obrońca wiary. Jego największym dziełem mecenatu był El Escorial, klasztor-pałac, który symbolizował połączenie władzy królewskiej i religijnego zapału.
- Austriaccy Habsburgowie: Zamienili oni Wiedeń i Europę Środkową w bastiony kościelnego baroku, finansując opactwa i kościoły o niemal przytłaczającym przepychu.
Dziś mecenat przestał być domeną królów i papieży, a zaczął być zarządzany przez instytucje i fundacje.
- Rycerze Kolumba: Organizacja sfinansowała liczne renowacje w Bazylice Świętego Piotra i wspiera watykańskie projekty komunikacyjne.
- Prywatne fundacje i muzea: instytucje takie jak Muzea Watykańskie są samofinansujące się, ale polegają na międzynarodowych darowiznach (takich jak Mecenasi sztuki w Muzeach Watykańskich) za odrestaurowanie niektórych arcydzieł.
- Miliarderzy i filantropi: po pożarze w Notre Dame de Paris w 2019 r. rodziny takie jak Pinault i Arnault (LVMH) przekazała setki milionów euro, pokazując, że mecenat katolicki jest dziś również aktem ochrony światowego dziedzictwa kulturowego.
carf@fundacioncarf.orgTelefon stacjonarny: +34 914 029 082Telefon komórkowy: +34 638 078 511Conde de Peñalver, 45.
